Praatcolumn van Adri

Praatcolumn Adri        oktober 2012

In veel kranten en op  TV las en zag je dat er altijd problemen zijn met de treinen. Namelijk: de treinen komen niet vaak op tijd of er is mis met de computersturing of enkele treinen zijn ontspoord of er worden nieuwe rails aangelegd enzovoort enzovoort.


De treinreizigers ondervonden vaak hinder. Dat hebben wij zelf al in de zomer ondervonden.
Op een zaterdag moesten wij naar Amsterdam voor informele bijeenkomst. Ik heb met iemand afgesproken dat wij elkaar in de trein zouden ontmoeten. Dat geschiedde.
In de trein bespraken wij waar wij moesten overstappen om naar Amsterdam centraal te kunnen gaan. Ik had een avond tevoren de NS-advies via internet opgezocht en uitgedraaid. Maar dat bleek niet meer actueel te zijn, want hij heeft op diezelfde dag, vlak voor zijn vertrek deze advies uitgedraaid. Datbleek nog actueler te zijn. Wij bestudeerden deze advies en lazen dat wij in Weesp moesten overstappen omdat de nieuwe rails in de buurt van Utrecht moesten worden aangelegd.
Wij zaten gezellig met elkaar te kletsen in de trein. Op een gegeven moment zagen wij tot onze grote schrik dat de trein ondanks advies toch niet in Weesp stopte. Achter ons stond het beeldscherm voor reisinformatie en zagen wij dat deze advies op dit beeldscherm hetzelfde als op het uitgedraaide papier dat hij vlak voor zijn vertrek meenam. Daar klopte niets van. Wij moesten razend snel beslissen  in welk station we moesten overstappen. Wij besloten te overstappen in Duivendrecht. Aangekomen op het station van Duivendrecht lazen we in het bord dat wij een kwartier moesten wachten op de trein die naar Amsterdam Centraal ging. Dat duurde ons te lang. Al gauw kwam de metro aan. Daar wij zoveel haast hadden, stapten wij snel en onnadenkend in deze metro. Opeens beseften wij tot onze schrik dat wij geen pas voor de metro hadden en dus zwartrijders waren. Dus raakten wij een beetje in paniek en stapten wij bij het volgende metrostation uit de metro. Wij gingen snel naar de uitgangssluizen die potdicht waren. Zij gingen pas open als je een pas hebt. Dat hadden wij niet. Hoe kwamen wij er uit? Wij keken rond naar de uitgangssluizen en de metrolijnen. Wij zagen dat de sluizen niet op de grond stonden en kwamen op het idee om onder de sluizen te kruipen. Dat lukte!
Wij kregen er wel een beetje slappe lach van. Even later waren wij toch serieus en zeiden wij tegen elkaar dat dit systeem helemaal verkeerd en fraudegevoelig was. Maar wij kwamen toch mooi op tijd in Amsterdam en konden gewoon naar de bijeenkomst gaan die nog niet eens begonnen was.